مردمانِ خوشدل به نفاق

هما سلک نخستین بار که نام بازی «مافیا» را شنیدم تصاویر بسیاری از فضای کلاسیک ایتالیا مملو از جلسه هایی مخوف به همراه تبادل پول هایی کلان و قتل هایی عجیب و نامتعارف به ذهنم متبادر شد. خیلی از آدم ها طرفدار پر و پا قرص این بازی شده بودند و عده ای هم به هیچ وجه حاضر به شرکت در این بازی نبودند چراکه اعتقاد داشتند مافیا موجب ترویج دروغگویی، دورویی و بی اخلاقی می شود، بنیان های جامعه را از ریشه سست می کند، اعتماد انسان ها را از بین می برد و تصویری را که سال ها از کسی در ذهن پرورانده ای را معوج کرده و همه چیز را تحت الشعاع قرار می دهد. با این حال این بازی سریعاً در حال پخش شدن در جمع های ساده دوستانه و خانوادگی ایرانی بود و بزودی هم توانست جای خود را در میهمانی ها بیابد و یکی از تفریحات ثابت جمع ها شود. انجمن مخفی خلافکاران سیسیل دیگر برایت آن ظاهر هولناک را نداشت بلکه مردمی که هرروز از کنارت می گذرند هرکدام می توانند در نقش مافیایی خود آنچنان دروغ گفته باشند تا پیروز معرکه مفرح شب گذشته شان شوند. ماهیت این بازی همیشه شبیه صحنه ای از تئاتر یا سکانسی طولانی از فیلم است، بویژه اگر نقش ...