تین نیوز| وبلاگ محسن جلال پور-تا همین یکی دو دهه پیش، بیشتر مبادلات و بده بستان های بازار، اعتباری بود. اعتبار در بازار یعنی اعتماد. اعتماد به خریداری که پول نداشت اما آبرو داشت و آبرو برایش مهم بود.اعتبار یعنی پول نقد و اعتماد یعنی وجه ضمانت. اعتبار با آبرو می آمد.برای همین بود که این دو واژه از هم جدا شدنی نبودند.می گفتند "طرف با آبرو و اعتبار است". زمانی که فردی دچار خطایی می شد که به شهرتش لطمه می زد،می گفتند "آبرو و اعتبارش رفته".
گاهی کالا از تولید کننده به بنکدار و از بنکدار به خرده فروش و از خرده فروش به مصرف کننده می رسید،بی آن که پولی رد و بدل شود.بعد از آن که کالا به دست مصرف کننده می رسید،پول ناشی از فروش آن، مسیری بر عکس را طی می کرد.یعنی بعد از یکی دو ماه، پول فروش کالا از مصرف کننده به فروشنده،از فروشنده به بنکدار و از بنکدار به تولید کننده برمی گشت.
آن چه در این میان گردش می یافت،اعتبار و اعتماد بود. در واقع این اعتبار بود که بیشتر از پول گردش می کرد، اما امروز اعتبار کاهش یافته و اعتماد میان مردم به قدری کم شده که دیگر کفاف داد و ستد اعتباری را نمی دهد.
در ...
برچسب:
نویسنده: محمد رضا ندوشن
تاريخ: يکشنبه
20 فروردين
1396 ساعت: 18:38