سیاهِ تنها در آستانه فصل سبز

گروه فرهنگ و ادب ـ مرد جوانی با لباس قرمز بین ماشین ها می چرخد و می خواند «حاجی فیروزه، سالی یه روزه»، مرد قرمزپوش دیگری هم داریه می زند و پول جمع می کند. این روایت هر سال زمستان در شهرهای زیادی است. جایی که حاجی فیروز به جای نمادی برای نشان دادن نزدیک شدن روزهای بهار و نوروز، تلاشی است برای به دست آوردن لقمه ای نان. از گذشته های دور، ایرانیان در سراسر اسفندماه آیین هایی در پیشواز فرارسیدن نوروز که در واقع هنگامه زایش زمین و آغاز فصل بهار است، برگزار می کرده اند؛ آیین هایی که ریشه در باورها و اعتقادات نیاکان ما داشته و دارد. آیین های پیشواز نوروز با جشن آبسالان که به مناسبت روان شدن جویباران و آبشارها بوده آغاز و به چهارشنبه سوری که نماد زدودن ناپاکی هاست ختم می شود. این آداب و آیین ها که در گذشته با شور و حال بیشتری برگزار می شده در آثار مورخان، سیاحان و پژوهشگران معاصر نیز بازتاب داشته است. حاجی فیروز از مشهورترین پیک های نوروزی است که با صورت سیاه کرده و پیراهن و شلوار قرمز و کلاه منگوله دار همراه با دایره زنگی در سرتاسر ایران شناخته شده اند. حاجی فیروز به پیشواز نوروز در کوچ ...