چو پرده دار به شمشیر می زند همه را

این روزها شاهد هجوم تبلیغاتی بزرگی علیه دولت هستیم. ابتدا بگوییم که معتقد نیستیم دولت بی اشکال است. اصولاً هر نهادی که ادعای بی اشکالی کند، خودش نشانه وجود بزرگ ترین اشکالات در آن است. به علاوه معتقد هم نیستیم که همه نقدها در عمل صد درصد بی طرفانه انجام می شوند. طبیعت سیاست و رقابت به گونه ای است که مخالفان دولت به نقاط ضعف آن بیشتر توجه و آن را برجسته می کنند و موافقانش نقاط قوت آن را مورد توجه قرار می دهند. ولی در هر دو صورت باید حدی از انصاف را رعایت کرد. وقتی که هر کار دولت را رد و نقد و با بدترین برچسب ها آن را معرفی کنیم و همه اینها را از طریق رسانه هایی انجام دهیم که از پول این ملت ارتزاق می کنند، این کار موجب مخدوش شدن فضای عمومی و سیاسی جامعه خواهد شد؛ حتی اثرگذاری انتقاد را هم از دست می دهد. از این نظر شاید به نفع دولت باشد که همه فعالیت های آن را سیاه نشان دهند، چون دیگر کسی به این سیاه نمایی وقعی نخواهد گذاشت؛ ولی این کار به دو دلیل به ضرر کشور است: نخست اینکه دولت را از نقد سازنده و مفید محروم می کند، معلوم نمی شود کجای کار دولت درست و کجای کار آن نادرست است. به قول ...