مشت بر سندان/ دستور العمل «دشمن تراشی آسان»

تصور کنید با زن و بچه رفته اید مسافرت، یک شهر خیلی دور. از فرودگاه خودتان را به هتلی می رسانید و پس از چک و چانه های معمولی اتاقی را انتخاب می کنید و به توافق می رسید. کلی فرم پر می کنید. در نهایت باید پیش پرداختی بدهید. کارت بانکی خود را به کارمند هتل می دهید. او چند بار امتحان می کند و می گوید: «کارتتان مشکل دارد.». اما شما یقین دارید ده ها میلیون تومان پول در حسابتان هست. پس اصرار می کنید: «دوباره امتحان کند.». دوباره و چند باره مأمور هتل کارت را می کشد، ولی مشکل حل نمی شود. سرگردان و حیران مانده اید. با شرمندگی فرم ها را بر می گردانید، چمدان ها را بر می دارید و با کل خانواده در پیاده روی جلوی هتل ولو می شوید تا ببینید باید چه خاکی بر سر کنید. این مقدمۀ کوتاه داستانک نیست؛ قصه ای تخیلی هم نیست. چند روز پیش ده ها هزار تن از مهاجران افغانستانی که در ایران ساکن اند و بسیاری شان متولد همین جایند ناگهان پی بردند که با وجودِ داشتن موجودی کافی امکان برداشت از کارت هایشان را ندارند. حالا اینکه هرکدام از این هزاران هزار نفر در چه وضعی متوجه این معضل شد خودش داستانی دارد: یکی را در ...