هرگاه نام کارگر به میان می آید در پنداشت برخی از ما، کسی ا ست که مولد است و بیشترین کارهای تولیدی را انجام می دهد، ولی کمترین دستمزد را دریافت می کند و زندگی نه چندان مرفهی دارد.
کارگری به راننده تاکسی می گوید: «نزدیک سال نو، غروب ها با تن خسته می رفتم در پارک ها دستمال کاغذی جیبی می فروختم که شب، هنگامی که بچه ها خوابند به خانه برسم که برای خرید لباس عید از من درخواست پول نکنند.» با شنیدن این سخنان با خود گفتم، راه رفتن بر لبه تاریکی!
یکی روی صندلی سکوی مترو تنها نشسته است و با آمدن ترن، سوار نمی شود، در برابر پرسش من که چرا سوار نشدی می گوید: «با دست خالی چگونه خانه بروم؟»
خود را ایوب ـ ن معرفی می کند: «آیا کارگر ایرانی و خانواده اش، فقط نیازمند خوراک، پوشاک، مسکن، دارو و آب و برق و سوخت و کرایه رفت وآمد است، یا مانند هر انسان دیگری تفریح، مسافرت و گشت وگذار هم می خواهد؟ ولی ما کارگران در خورد و خوراک خود هم مانده ایم.»
میانگین های گوناگون
بانک مرکزی ایران میانگین هزینه هر خانوار ایرانی در سال ۱۳۹۴را برابر با ۲ میلیون و ۹۳۸ هزار و ۸۰۰ تومان برآورد کرده بود و مجلس شورای ...
برچسب:
نویسنده: محمد رضا ندوشن
تاريخ: دوشنبه
11 ارديبهشت
1396 ساعت: 1:15